زينب زهراي اطهر کربلا                   روي تلّ زينبيه زد صدا

کاي گروه کافران بي حيا                از چه رو،رو کرده ايد به خيمه ها

نعش بي سر در مقابل بر زمين        عرش اعلي اوفتاد از صدر زين

سنگبارانش نمودند مشرکين            نيزه ها شمشيرها از روي کين

نعش عباسش کنار علقمه              گريه و زاري زچشم فاطمه

نعش اکبر در کنارش ريز ريز          مشک عباس علمدار اشک ريز

نعش قاسم را ببين دردجله است      اسب عباس حسين دردجله است

جسم اصغر با گلوي چاک چاک        ناله ها از خيمه بر فرق فلاک

آه آه وقت اسيري آمده                چهره ها را سيل سيلي آمده

کربلا اي کربلا آتش گرفت             خيمه هاي طفلها آتش گرفت

اي برادر دست زينب را بگير          وقت تنگ و دست دشمن شد اسير

ناله هاي طفلهايت گوش کن         دامن خود بهرشان آغوش کن

اي برادر سوي کوفه سوي شام     مي برندم بهر خوردن سنگ بام

با برادرزاده ام من همسفر          غل بگردن دست بسته در بدر

من تو را در کوه و هامون طالبم   عاشق و معشوق حق را عاشقم

گه به روي ني گهي بالاي بام         سنگها از مردم کوفه و شام

اشتران بي جهاز از کربلا              با شتابان مي برند قوم دغا

سيلي بر طفلان بي کس مي زنند   مرد و زن در کوچه ها دس مي زنند

بانوان آل پيغمبر اسير                 شمر دون قافله سالار و امير

اي برادر دخترت را ناز کن            با رقيه همدمي آغاز کن

عصر عاشورا و خار سرزمين        پاي گلپرش شده مجروح کين

ياد آن دختر صفورايت کنم           ياد ديگر از طهورايت کنم

عصر عاشورا فرار از خيمه ها      سوي صحراي زمين کربلا

رفته اند و برنگشتند نزد ما          جانشان از قالب تن شد رها

دردها اندر درون سينه ام           مشت چکش وار دارد بر دلم

من نمي دانم چه گويم از فراق    از ستم هاي رسيده در عراق

بار ديگر قصه ها تکرار شد         کوچه و سيلي دشمن يار شد

اي خدا من زينبم يارم چه شد      جان پيغمبر علمدارم چه شد

کو حسين من  دلم گشته دو نيم   کوچه هاي کوفه را ياد آوريم

                       حضرت استاد داود صمدي آملي