پسر جوان چهل روز تمام در صحرا می رفت تا اینکه بالأخره به قصری زیبا بر فراز

قله کوهی رسید.مرد خردمندی که او در جستجویش بود آنجا زندگی می کرد.بجای اینکه با

 مردی مقدس رو برو شود وارد تالاری شد که جنب و جوش بسیاری در آن

به چشم می خورد،فروشندگان وارد و خارج می شدند،مردم در گوشه ای گفتگو

می کردند،ارکستر کوچکی موسیقی لطیفی می نواخت و روی یک میز انواع و اقسام

خوراکیهای لذیذ آن منطقه چیده شده بود.خردمند با این و آن در گفتگو بود و جوان ناچار شد 

      دو ساعت صبر کند تا نوبتش فرا رسد.خردمند با دقت به سخنان مرد جوان که دلیل ملاقاتش

راتوضیح می داد گوش کرد اما به او گفت که فعلاً وقت ندارد که"راز خوشبختی" را برایش

 فاش کند.پس به او پیشنهاد کرد که گردشی در قصر بکندو حدود دو ساعت دیگر نزد او

 بازگردد.مرد خردمند اضافه کرد:معذلک می خواهم از شما خواهشی بکنم.آنوقت یک قاشق

 کوچک به دست پسر جوان داد و دو قطره روغن در آن ریخت و گفت:در تمام مدت گردش

این قاشق را در دست داشته باشید و کاری کنید که روغن آن نریزد.مرد جوان شروع کرد به

 بالا و پایین رفتن از پله های قصر در حالیکه چشم از قاشق بر نمی داشت.دو ساعت بعد به

 نزد خردمند برگشت.

مرد خردمند از او پرسید:آیا فرشهای ایرانی اتاق نهارخوری را دیدید؟آیا باغی را که

استاد باغبان ده سال صرف آراستن آن کرده است دیدید؟آیا اسناد و مدارک زیبا و

ارزشمند مرا که روی پوست آهو نگاشته شده در کتابخانه ملاحظه کردید؟

مرد جوان شرمسار اعتراف کرد که هیچ چیز ندیده است.تنها فکر و ذکر او این بوده

که قطرات روغنی را که خردمند به او سپرده بود حفظ کند.

_خوب پس برگرد و شگفتی های دنیای مرا بشناس،آدم نمی تواند به کسی اعتماد کند مگر  

   اینکه خانه ای را که در آن ساکن است بشناسد.مرد جوان با اطمینان بیشتری

این بار به گردش در کاخ پرداخت،در حالیکه همچنان قاشق را بدست داشت،با دقت

و توجه کامل آثار هنری را که زینت بخش دیوارها و سقفها بودند می نگریست.

او باغها را دید و کوهستانهای اطراف را،ظرافت گلها و دقتی را که در نصب آثار هنری در

 جای مطلوب به کار رفته بود تحسین کرد.وقتی به نزد خردمند بازگشت

همه چیز را با جزئیات برای او توصیف کرد.

خردمند پرسید:پس آن دو قطره روغنی که به تو سپرده بودم کجاست؟مرد جوان قاشق را

 نگاه کرد و متوجه شد که آنها را ریخته است.آنوقت مرد خردمند به او گفت:

تنها نصیحتی که به تو می کنم اینست: "راز خوشبختی" اینست که همه شگفتیهای جهان را

 بنگری بدون اینکه هرگز دو قطره روغن داخل قاشق را فراموش کنی.

را دیدند پیام این داستان را خوب می فهمند.امسال وقتی از سفر جنوب بر می گشتم

به خوبی فهمیدم دو قطره روغن زندگی ام کجاست.آنهایی که رفتند کار حسینی کردند و آنهایی

 که ماندند چه بخواهند چه نخواهند باید کار زینبی کنند چون مسئولند.

فهمیدم دیگر نمی توتنم مصداق این شعر باشم که شهر ما را شیمیایی می کند

 جبهه ما را کربلایی می کند.اگر بخواهیم زینبی باشیم باید در شهرهایمان کربلایی

زندگی کنیم.با چادر بی بی.این همان قطره روغنی است که هیچ کجا نباید از دستم بریزد.

می دونم که چقدر در برابر این رسالت بزرگ حقیرم.می دونم که در برابر

شهادامون چقدر فقر معنوی دارم.ولی وقتی دوبار برام دعوت نامه فرستادند و اونم

تو عید که بلیطای کیش و قشم و دبی دوبله می شه خیلی راحت منو کنارشون تو سرزمین

عشق و راستی پذیرفتند می دونم که تا آخرش باهام هستن.

به قول سید مهدی شجاعی تو زندگی مون باید سعی کنیم حداقل با یک شهید دوست

باشیم.دوستی که چه بسا ما را به آدمیت حقیقی نیل دهد.

انگار همین دیروز بود تو طلائیه شهید باکری ها رو صدا می زدم.چقدر غروب شلمچه

 زیباست وقتی رو به کربلا به خاک شلمچه چنگ می زنی و کنار شهدای گمنام به یاد

طهورا و صفورای گمشده امام حسین تو صحرای کربلا که تو تنهایی شون از تشنگی

جان دادند اشک بریزی.دلم برای اتاق عبادت بیمارستان صحرایی امام حسن مجتبی تنگ

 شده.برای دو کوهه شهید همت.برای نخلهای بی سر اروند رود.

امسال ستاد شهید برونسی بودیم.شهیدی که قبل از قرعه کشی داوطلبا برای کردستان

 تو تنهاییش از فکر اینکه اسمش در نیاد زار زار گریه می کرد.وقتی دوستش گفت:

غصه نخور.مهم نیت است.اگه قسمت باشه می ریم اگر نه ثوابش بجاست.

گفت:تو جنگ بدر هم خیلی ها می خواستند شرکت کنند ولی بعضی ها مریض شدند.

بعضی ها نبودند.شاید ثوابی برده باشند ولی تا بوده شهدای بدر تو تاریخ همونایی بودند که تو

جنگ بدر شرکت کردند و شهید شدند.روز قیامت هم همونا پیش خدا قرب خاص خودشونو

دارند.قرعه کشی که انجام شد اسم حاجی دراومد.

به کردستان رفت و فاتح میدان بازگشت.

آری شهیدان ما با چنین تفکراتی به میدان جهاد می شتافتند و حال ما ....

آقا جون،امام زمان فقط یه گوشه نگاه توست که میتونه ما رو تو این رسالت یاری

کنه.خدارو چه دیدی شاید ما هم شدیم یکی از سربازات.فقط یه گوشه نگاه.مدد آقا.مدد.

کسی فانوس بر دستش،بسان نور می آید

  
امید قلب ما روزی ز راه دور می آید

نگار من،   مهدیا

در این ایام سرد و تاریک و دلگیر زمین آرام نمی مانم و

دست تضرع بسوی آسمان بلند کرده تا هنگامه طلوعت،که

سبزترین و بهاری ترین روز جهان است منتظرت می مانم.

خداوند را سپاس و ستایش که نیمه شعبان امسال را بر عمرمان

افزود   تامیلاد مهدی فاطمه را جشن بگیریم

پس بیائیم چلچراغهای روشن را بیاویزیم

دستهایمان را بسان کبوتران گشوده و فرش قدومش بشویم.